wiosenne "rozczarowanie"

Stało się to, czego się obawiałam. Zero sprawiedliwości na tym świecie. ZERO.

Opiekowałam się NIM caluteńką zimę. Dokarmiałam owocami, warzywami (na miarę dość ograniczonych przez zimę możliwości) i witaminami. Dbałam, żeby było MU ciepło - przykrywałam kocem w zimne wieczory, doganiałam rano z zapomnianym szalikiem. Podawałam gorącą herbatę (z sokiem malinowym) lub mleko (z miodem) - w zależności od potrzeb lub zachcianek, na dobre i na złe, w zdrowiu i w chorobie. Cierpliwie znosiłam huśtawki nastrojów, starałam się odwrócić uwagę zabawiając (w moim mniemaniu wymagającą) rozmową. W chwilach zwątpienia powtarzałam (sobie przez zaciśnięte zęby) "byle do wiosny", kiedy to miało nastąpić wielkie złośliwie-wiosenne przebudzenie... 

Przyszła ta upragniona, (całą zimę) wyczekiwana wiosna i co widzę? Cały hodowany z tak wielką uwagą i otoczony tak troskliwą opieką JAD przepadł. Wszystkie szklanki do połowy pełne, the world is my oyster, a i przez okulary jakoś tak dziwnie widać. No tak - na różowo... ;o

pierwszy raz:)

Zupełnie nie mam pojęcia "jak to się robi". Nigdy wcześniej tego nie robiłam. Dlaczego to robię? Bo mam za dużo do powiedzenia - o tyle za dużo, że muszę to gdzieś zapisać. Dlaczego tutaj, a nie w notesie? Bo stukanie w klawiaturę ma dla mnie ten niepowtarzalny urok, daje mi poczucie, że COŚ leży w zasięgu mojej kontroli. Jak się pomylę, wcisnę back space i nikt się nigdy o tym nie dowie (o ile wygodniej, niż w życiu!), nie będę musiała zamazywać bazgrołami (korektora od zniszczenia kolejnej pary ulubionych spodni – nie dotykamJ) / drzeć na strzępy (czy są już wystarczająco małe? – zawsze chce się jeszcze raz przedrzeć na półJ) / próbować spalić (najlepiej – widowiskowo, jak w filmach, tyle, że w moim wydaniu skończyłoby się zapewne pożarem). Z kartkami jest też zawsze to ryzyko, że ktoś znajdzie, przeczyta i bóg wie co pomyśli. A tu? Sama publikuję, z pełną premedytacją i przewrotną (nie)pewnością, że i tak nikt nie zauważy.

O czym będzie? O wszystkim. O niczym. O sprawach ważnych i mniej ważnych (dla mnie), i  zupełnie nieważnych (dla innych). Jak będzie? Znam siebie nie od dziś – mogę się więc tego czy owego spodziewać. Złośliwie, (oby jak najczęściej auto) ironicznie, z błędami interpunkcyjnymi (1. Oby bez ortograficznych, 2. I czy to być może, że Word jest lepszy ode mnie w interpunkcji?), zawile i z notkami typu „by the way”, po polsku, ale ze wstawkami z angielskiego (na wypadek gdyby zupełnie abstrakcyjny ktoś, kto jakimś cudem tu trafił, jakimś cudem jeszcze tego nie zauważył), (oby) zabawnie, i zawsze szczerze, ale pewnie nie do końca prawdziwie.

Życzę sobie wytrwałości i odrobiny szczęścia J